ورود به حساب کاربری

نام کاربری *
رمز ورود *
مرا بخاطر داشته باش

ایجاد حساب کاربری

گزینه های * دار الزامی می باشند.
نام *
نام کاربری *
رمز ورود *
تائیدیه رمز ورود *
نشانی پست الکترونیک *
تائیدیه نشانی پست الکترونیک *
کد امنیتی *

استاندارد نژاد

سگ چوپان آلمانی

منشأ: آلمان/23.03.1991

طبقه‌‌بندی فدراسیون بین‌المللی سگ‌سانان:

 گروه 1 - سگ‌های گله

 بخش 1 - سگ‌های گله با قابلیت مسابقه‌ی گله‌داری

کاربرد: چندمنظوره‌ی کاری، گله و کمکی

 

تاریخچه‌ی مختصر

بر اساس مستندات رسمی، جامعه‌ی سگ چوپان آلمانی (SV)، که دفتر رسمی آن در آوگسبورگِ آلمان و یکی از اعضای باشگاه کنل آلمان است، مسئول تدوین استانداردهای سگ چوپان آلمانی است. استاندارد در اولین نشست عمومی در 20 سپتامبر 1899 در فرانکفورت/ مین، بر اساس پیشنهاد ای. مه‌یر[1] و مکس فون اشتفانیتز[2]، تصویب شد. به‌علاوه‌، در ششمین نشست عمومی در 28 ژوئیه‌ی 1901، بیست و سومین نشست عمومی در کلن/ رینلند در 17 سپتامبر 1909، گردهمایی هیئت اجرایی و مشورتی در 5 سپتامبر 1930، و نشست هیئت اجرایی و کمیته پرورش در 25 مارس 1961 اصلاح شد. سرانجام، در اتحادیه‌ی جهانی باشگاه‌های سگ‌های چوپان آلمانی، به تاریخ 30 اوت 1976، تجدید نظر شد. بازبینی‌ها و اقدامات مدون در هیئت اجرایی و مشورتی از 23-24 مارس 1991 تصویب و در کنوانسیون‌های فدرال از 25 مه 1997 تا 31 مه تا 1 ژوئن 2008 تجدیدنظر و اصلاح شده است.

 

سگ چوپان آلمانی، که پرورش روشمند آن در 1899، پس از تأسیس انجمن، آغاز شد، از اختلاط سگ‌های گله‌ی مرکز و جنوب آلمان به دست آمده است. هدف نهایی خلق یک سگ کاری با قابلیت‌های گسترده بوده است. برای دستیابی به این هدف، استاندارد پرورش سگ چوپان آلمانی تدوین شد که به ترکیب فیزیکی و خصوصیات آن می‌پردازد.

 

ظاهر عمومی

 اندازه‌ی سگ چوپان آلمانی متوسط است. بدن حیوان کمی کشیده و تنومند و عضلانی است. استخوان‌خشک و روی هم رفته اسکلت محکمی دارد.

 

نسبت‌های ابعادی مهم

ارتفاع جلوه‌گاه‌ در نرها 60 تا 65 سانتی‌متر و در ماده‌ها 55 تا 60 سانتی‌متر است. طول تنه از ارتفاع جلوه‌گاه‌ بیشتر است (تقریباً 10 تا 17 درصد).

 

ویژگی‌های رفتاری

سگ چوپان آلمانی رفتاری متعادل دارد و آرام است. اعصاب حیوان قوی است. خوش‌رفتار است (مگر اینکه تحریک شود). نژاد مذکور دلسوز، دقیق و آگاه است و تمایل به جلب رضایت دارد.
 به منظور تبدیل شدن به یک سگ همراه، نگهبان، کمکی و گله، باید رفتارهای غریزی، انعطاف‌پذیری و اتکای به نفس داشته باشد.

 

سر

سر حیوان گُوه‌ای شکل است. سر متناسب با اندازه بدن است (40 درصد ارتفاع جلوه‌گاه‌). سر حیوان بیش از اندازه کشیدگی ندارد. سر در ناحیه‌ی مابین دو گوش پهنای متعادلی دارد.  پیشانی، اگر از جلو یا جوانب به آن نگاه کنیم، مقدار خیلی کمی انحنا دارد و هیچ گونه چین‌خوردگی میانی ندارد یا چین‌خوردگی‌ها اصلاً مشهود نیست.

 

نسبت ناحیه‌ی کرانیال به فاسیال 50 به 50 است. عرض ناحیه‌ی کرانیال با طول ناحیه‌ی کرانیال متناسب است. ناحیه‌ی کرانیال (اگر از بالا دیده شود) با امتداد به سمت پل بینی باریک می‌شود و شیب مختصری پیدا می‌کند، در ناحیه‌ی گُوه‌ای‌شکل فاسیالِ سر هیچ مانع مشهودی دیده نمی‌شود. فک‌های فوقانی و تحتانی قدرتمندند.

 

دورسوم بینی[3] صاف است. فرورفتگی یا برآمدگی نامطلوب است و نوعی اختلال محسوب می‌شود. لب‌ها سفت‌‌اند، به خوبی بسته می‌شوند و رنگ تیره دارند.

 

بینی باید سیاه باشد.

 

دندان‌ها باید قوی و سالم و کامل باشند (42 عدد دندان). سگ چوپان آلمانی رد گاز قیچی‌مانند دارد، یعنی دندان‌های پیش مانند قيچي قفل می‌شوند و دندان‌های پیش فوقانی با دندان‌های پیش تحتانی همپوشانی پیدا می‌کنند. اُورلِی آکلوژن، اوربایت، آکلوژن پس‌رونده و فضای وسیع میان دندان‌ها همگی اختلالات دندانی محسوب می‌شوند. اگر دندان‌های پیش به شکل رشته‌ای صاف باشند، سگ دارای اختلال دنداني است. استخوان فک قدرتمند است، به گونه‌ای که دندان به شکل عمیق در رشته‌ی دندانی فرو می‌رود.

 

چشم‌ها اندازه‌ی متوسط دارند، بادامی‌شکل‌اند، کمی مورب‌اند و بیرون‌زدگی ندارند. رنگ چشمان باید تا حد امکان تیره باشد. چشمان روشن و تورفته مطلوب نیست، زیرا سگ را بد جلوه می‌دهد.

 

گوش‌ها

سگ چوپان آلمانی گوش‌های سیخ‌کرده دارد. اندازه‌ی آنها متوسط است، راست و همراستای هم هستند (به جوانب تمایل ندارند)؛ تیز هستند و سطح لاله‌ی گوش رو به جلو است. گوش کج و دارای خمیدگی اختلال به حساب می‌آید. گوش‌هایی که هنگام حرکت سگ یا استراحت به سمت عقب متمایل می‌شوند معیوب به حساب نمی‌آیند.

 

گردن

گردن باید قوی و عضلاني باشد. همچنین، پوست گردن نباید شل باشد (فاقد غبغب). هنگامی که تنه افقی است، زاویه‌ی گردن نسبت به تنه 45 است.

 

بدن

خط فوقانی از رأسِ گردن تا جلوه‌گاه‌ امتداد می‌یابد. همچنین، به شکل رشته‌ای صاف با زاویه‌ای ملایم تا کفل بدون تورفتگی یا برآمدگی امتداد می‌یابد. کمر کشیدگی متعادلی دارد، سخت و قوی و عضلانی است. تهیگاه پهن، کوتاه، سفت و عضلانی است. کفل باید دراز و کمی زاویه‌دار باشد (تقریباً 23 درجه‌ی افقی) و خط فوقانی با رأس دم بدون هیچ تورفتگی ادغام می‌شود.

 

سینه باید به شکل متعادل پهن باشد، سینه‌ی تحتانی باید تا حد امکان کشیده و برجسته باشد. عمق سینه تقریباً برابر با 45 تا 48 درصد ارتفاع جلوه‌گاه‌ است.

 

دنده‌ها باید انحنایی متعادل داشته باشند. سینه‌ی بشکه‌مانند و دنده‌های مسطح اختلال تلقی می‌شوند.

 

دم حداقل تا مفصل خرگوشي کشیده می‌شود، اما از میانه‌ی بخولق خلفی فراتر نمی‌رود. بخش تحتانیِ دم موهای بلندتری دارد و با انحنایی ملایم رو به پایین امتداد دارند. دم هنگام تحریک شدن یا حرکت حیوان راست می‌شود و ارتفاع می‌گیرد، اما از خط افق فراتر نمی‌رود. هر نوع جراحی اصلاحی ممنوع است.

 

اندام‌ حرکتی قدامی

هنگامی که از جوانب به حیوان می‌نگریم، اندام‌ قدامی صاف و مستقیم‌اند، و هنگامی که از جلو به آن‌ها نگاه می‌کنیم، کاملاً در یک راستا قرار می‌گیرند.

 

تیغه‌ی شانه و بخش فوقانی اندام حرکتی سگ از طول یکسانی برخوردارند و به دلیل عضلات نیرومند محکم به تنه متصل‌اند. زاویه‌ی تیغه‌ی شانه و بخش فوقانی اندام قدامی 90 درجه است، اما عموماً به 110 درجه هم می‌رسد.

 

بازوها، حتی هنگام ایستادن یا حرکت، بیرون‌زدگی ندارند و حتی به سمت خارج نیز متمایل نمی‌شوند. جلوبازوها، هنگامی که از جوانب به آن نگاه می‌کنیم، صاف است، کاملاً همراستاست، و عضلات خشک و سفتی دارند. طول بخولق[4] یک‌سوم طول جلوبازو است، و زاویه‌ی آن با جلوبازو تقریباً 20 تا 22 درجه است. بخولق مایل (با زاویه‌ای بیش از 22 درجه) یا شیب‌دار (کمتر از 20 درجه) از شايستگي سگ برای کار می‌کاهد، مخصوصاً بنیه‌ی حیوان را کم می‌کند.

 

پنجه‌ها گرد و قوس‌دارند. پنجه‌ها کاملاً بسته‌اند. کف پا سخت است، اما شکننده نیست. ناخن‌ها محکم‌اند. رنگ ناخن‌ها تیره است.

 

اندام‌ حرکتی خلفی

پاهای خلفی به سمت عقب متمایل می‌شوند. هنگامی که از پشت به حیوان نگاه می‌کنیم، اندام خلفی موازی یکدیگرند. پای فوقانی و پای تحتانی اندازه‌ای تقریباً یکسان دارند و زاویه‌ای 120 درجه را تشکیل می‌دهند. پاها قوی و عضلاني‌اند.

 

مفصل خرگوشي سفت و نیرومند است. بخولق خلفی به شکل عمودی در قسمت تحتانی لگن قرار دارد.

 

پنجه‌ها بسته‌اند و کمی قوس دارند. نرمه‌ها سخت و تیره‌رنگ‌اند. ناخن‌های قوس‌دار و تیره‌اند.

 

گام

سگ چوپان آلمانی سرعت و شتاب بالایی دارد.  اعضای بدن باید از نظر طول و زاویه‌بندی هماهنگ باشند، به طوري که سگ بتواند اندام حرکتی قدامی را بدون اینکه خط فوقانی بدن را تغییر دهد به سمت تنه متمایل کند و اندام قدامی را تا حد امکان به سمت جلو براند. اگر اندام خلفی بیش از اندازه زاویه‌دار شود، پایداری حیوان کم می‌شود و قدرت بدنی سگ کاهش می‌یابد. در نتیجه، توانایی آن برای کار کردن تحلیل می‌رود. زاویه‌بندی صحیح و حفظ تناسب منجر به برداشتن گام‌هایی می‌شود که حداکثر مسافت را می‌پیماید و آنچه به بیننده القا می‌شود حرکت رو به جلو با صرف کمترین توان است. سر به سمت جلو متمایل می‌شود و دم، که اندکی به سمت بالا افراشته شده است، حرکتی نرم و یکنواخت را با قوسی ملایم آغاز می‌کند. خط فوقانی بدن از نوک گوش تا گردن و کمر تا انتهای دم بدون شکستگی امتداد می‌یابد.

 

پوست

پوست اتصال چندان محکمی ندارد، اما چین و چروکی در آن مشاهده نمی‌شود.

 

بافت مو

مو:

نژاد سگ چوپان آلمانی یا دارای پوشش دولایه است یا دارای پوشش خارجی زمخت و بلند. هر دوی اینها پوشش زیرین دارند.

 

دولایه:

موی محافظ باید تا حد امکان پرتراکم باشد. مخصوصاً باید سخت و زمخت و بهم‌پیوسته باشد:  در سر، مو باید کوتاه باشد، از جمله درون گوش، در بخش قدامی پا، پنجه و انگشتان مو باید کوتاه باشد. موی گردن باید بلندتر و تراکم بیشتری داشته باشد.  در بخش خلفی پا، مو باید تا مفصل کارپال یا خرگوشی امتداد داشته باشد. باید همانند یک «شلوار» پوششی را روی بخش خلفی کفل ایجاد کند.

 

پوشش خارجی بلند و زمخت:

موی محافظ باید بلند باشد، نرم باشد و تراکم بالایی نداشته باشد. باید در گوش و پا تافت‌دار باشد. پوشش شلوارک‌مانند و دم پرپشت که تافت‌های آن به سمت پایین متمایل می‌شود. در سر، مو باید کوتاه باشد، از جمله درون گوش، در بخش قدامی پا، پنجه و انگشتان مو باید کوتاه باشد. موی گردن باید بلندتر و تراکم بیشتری داشته باشد و تقریباً پوششی یال‌مانند ایجاد کند. در بخش خلفی پا، مو باید تا مفصل کارپال یا خرگوشی امتداد داشته باشد. باید همانند یک «شلوار» پوششی را بخش خلفی کفل ایجاد کند.

 

رنگ

سیاه و قهوه‌ای مایل به قرمز، قهوه‌ای همراه با لکه‌های زرد و خاکستری روشن. تک‌رنگ سیاه، خاکستری با سایه‌های تیره‌تر، زین و ماسک سیاه. لکه‌های غیرمشهود سفید در سینه و رنگ‌های روشن درون سینه قابل قبول است اما مطلوب نیست. نوک بینی باید سیاه باشد. سگ‌هایی که ماسک ندارند، دارای رنگ چشم‌ روشن‌ترند، و لکه‌های روشن تا سفید بر روی سینه دارند، ناخن‌های‌شان رنگ‌پریده است و دم نوک‌قرمز دارند فاقد رنگدانه در نظر گرفته می‌شوند. پوشش زیرین دارای تون مایل به خاکستری روشن است. رنگ سفید مجاز نیست.

 

اندازه و وزن

سگ نر: ارتفاع جلوه‌گاه‌ 60 تا 65 سانتی‌متر
وزن 30 تا 40 کیلوگرم

سگ ماده: ارتفاع جلوه‌گاه‌ 55 تا 60 سانتی‌متر
وزن 22 تا 32 کیلوگرم

 

بیضه‌ها

سگ‌های نر باید دو بیضه داشته باشند که به شکل کاملاً نرمال رشد کرده باشد و کاملاً در کیسه‌ی بیضه[5] باشد.

 

عیوب و اختلالات

هر گونه انحراف از نکاتی که در بالا ذکر شد یک اختلال در نظر گرفته می‌شوند که ارزیابی آن‌ها باید دقیقاً متناسب با درجه‌ی انحراف باشد.

 

اختلالات جدي

انحراف از ویژگی‌هایی که در بالا توصیف شدند و به قابلیت‌های کاری سگ آسیب می‌رسانند.

 

گوش‌های معیوب: گوش‌هایی که از طرفین به اندازه‌ی کافی رشد نکرده‌اند، گوش‌های نوک‌تیز، گوش‌هایی که به سمت داخل متمایل شده‌اند، گوش‌هایی که سفت نیستند.

 

نقص قابل ملاحظه در رنگدانه‌ها

نقص جدی در ثبات کلی حیوان 

عیوب دندانی

هر انحرافی در گاز گرفتنِ قیچی‌مانند و فرمول دندانی

 

نواقصی که منجر به معدوم‌سازی سگ می‌شوند

  • سگ‌هایی که خصوصیات رفتاری و اعصاب ضعیف دارند و گاز می‌گیرند
  • سگ‌هایی که «دیسپلازی مفصل رانی- لگنی» آنها تایید شده است

 

  • سگ‌هایی که تنها یک بیضه دارند یا هر دو بیضه را ندارند و همچنین سگ‌هایی که آتروفی بیضه دارند یا بیضه‌های آنها مشابه هم نیست

 

  • سگ‌هایی که گوش‌هایشان یا دم‌شان بدشکل شده‌ است

 

  • سگ‌هایی که به کژاندامی دچارند

 

  • سگ‌هایی که عیوب دنداني دارند،

 

نداشتن:

 

 1 پیش‌آسیا و 3 دندان دیگر،

1 دندان نیش، یا 1 پیش‌آسیای 4، یا

یک آسیای 1 یا آسیای 2، یا مجموعاً 3 دندان یا بیشتر

 

  • سگ‌های دارای نقص در فک

جلوتر آمدن فک زبرین نسبت به فک زیرین تا 2 میلی‌متر، یا بیشتر،

جلو آمدن فک زیرین در کل ناحیه‌ی دندان‌های پیش

 

  • سگ‌هایی که، از لحاظ اندازه، 1 سانتی‌متر اضافه یا کمبود دارند

 

  • آلبینیسم

 

  • رنگ موی سفید (همچنین چشم و ناخن تیره)

 

  • پوشش فوقانی صاف و بلند بدون پوشش زیرین

 

  • موی بلند (موی محافظ بلند و نرم بدون پوشش زیرین، که در بخش خلفی از وسط دو نیم شده است، تافت‌دار در گوش‌ها، پاها و دم)

 

 

[1] - A. Meyer

[2] - Max von Stephanitz

[3] - Nasal Dorsum

[4] - Pastern

[5] -Scrotum

 

منبع: انجمن سگ چوپان آلمانی (SV)

ترجمه: کنل کاسپین

تذکر: هر گونه کپی و نشر به فارسی بدون اجازه کتبی کنل کاسپین با پیگرد قانونی  همراه خواهد بود.